Ημερομηνία δημοσίευσης: 01/05/2018
Νίκαια: Φωτογραφικά ντοκούμεντα για τη Σμύρνη

Με την παρουσίαση του Φωτογραφικού Λευκώματος Δημοσθένη Κυρμιζάκι «Μικρασιατική Εκστρατεία 1919-1922, Φωτογραφικό Οδοιπορικό, Ιστορίες αληθινές και ψεύτικες» ξεκινά ο κύκλος εκδηλώσεων για τα Ονομαστήρια της πόλεως Νίκαιας την Τετάρτη 9 Μαϊου στις 7 το απόγευμα στην αίθουσα εκδηλώσεων Δημαρχείου Νίκαιας-Αγ.Ι. Ρέντη (Π. Τσαλδάρη 10 , 1ος όροφος).  

Xαιρετισμό θα απευθύνει ο Δήμαρχος Νίκαιας-Αγ.Ι. Ρέντη, Πρόεδρος Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Αττικής Γιώργος Ιωακειμίδης.

Για την έκδοση θα μιλήσουν οι : Γιώργος Μαργαρίτης, καθηγητής Σύγχρονης Πολιτικής & Κοινωνικής Ιστορίας ΑΠΘ, Νίνα Κασσιανού, Δρ. Ιστορικός Φωτογραφίας, Αρχοντία Β. Παπαδοπούλου, Ιστορικός- Φιλόλογος, Πρόεδρος της Ένωσης Μαγνησίας Μ. Ασίας.

Την εκδήλωση συντονίζει ο Γιώργος Μακρυνός, Εντ. Δημ. Σύμβουλος Κορυδαλλού για θέματα Πολιτισμού & Μεταναστευτικής πολιτικής.Τη διοργάνωση έχουν αναλάβει οι Εκδόσεις Κουκκίδα με την υποστήριξη του Δήμου Νίκαιας-Αγ.Ι. Ρέντη.

Ο Δήμαρχος Νίκαιας-Αγ. Ι. Ρέντη Γιώργος Ιωακειμίδης επισημαίνει:
«Ο Δήμος μας, γέννημα της προσφυγικής ανάγκης, στην ιστορική του διαδρομή από το 1922 διαφύλαξε τον πλούτο των παραδόσεων, καλλιέργησε τον πολιτισμό, τις τέχνες και τα γράμματα. Το Φωτογραφικό Λεύκωμα του Δημοσθένη Κυρμιζάκι έρχεται να βάλει τη δική του ξεχωριστή σφραγίδα σ’αυτή τη δημιουργική διαδρομή. Αυτή η  έκδοση είναι αφορμή στοχασμού και μνήμης. Είναι έναυσμα ν’ ανασύρουμε όλα όσα μας διαμόρφωσαν στο διάβα του ιστορικού χρόνου. Κι αυτά που μας κάνουν περήφανους και αυτά που μας πληγώνουν. Κι αυτά που σηματοδοτούν περιόδους δόξας και ανάτασης κι αυτά που σηματοδοτούν περιόδους λαθών και ήττας. Μόνο μέσα από έναν ειλικρινή και γόνιμο διάλογο με την Ιστορία μπορούμε να σχεδιάσουμε το μέλλον. Αν δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε δεν θα γνωρίζουμε και το ποιοι θέλουμε να γίνουμε».

Για τα Ονομαστήρια της Νίκαιας, σε σημείωμα, που επιμελήθηκε η Ιστορικός- Φιλόλογος, κυρία Αρχοντία Β. Παπαδοπούλου αναφέρονται τα εξής:

"Η πόλη μας η Νίκαια ιδρύθηκε, από τους Μικρασιάτες πρόσφυγες στο τέλος του 1922, σε σκουπιδότοπο στα βόρεια του Πειραιά, με την ονομασία Προσφυγικός Συνοικισμός Νέας Κοκκινιάς.
Υπήρξε ο μεγαλύτερος προσφυγικός συνοικισμός στην Ελλάδα μετά την Θεσσαλονίκη. Για την οικοδόμησή του εργάστηκαν 4.000 πρόσφυγες μεταξύ των οποίων και 900 γυναίκες. Μέχρι το 1925 είχαν στεγαστεί 45.000 οικογένειες.
Το 1934 ο συνοικισμός μας αποσπάστηκε από τον Δήμο Πειραιά και ονομάστηκε Δήμος Νέας Κοκκινιάς. Το 1939 ο Δήμος προκήρυξε διαγωνισμό για την μετονομασία της πόλης. Κατατέθηκαν 415 προτάσεις με διάφορες ονομασίες. Τελικά, τον Σεπτέμβριο του 1940 επικράτησε η ονομασία ΝΙΚΑΙΑ, που ήταν πρόταση του Ιωάννη Μελά, δικηγόρου, βουλευτή, υπουργού και αργότερα Δημάρχου Νικαίας, καταγομένου από την Βιθυνία της Μ. Ασίας.
Η Νίκαια της Βιθυνίας ιδρύθηκε από τους Μακεδόνες του Μ. Αλεξάνδρου.      
Στη βυζαντινή εποχή ήταν μια από τις ισχυρότερες πόλεις της Βασιλεύουσας.
Εκεί πραγματοποιήθηκε η Α’ Οικουμενική (325 μ.Χ.) κατά του Αρειανισμού, με παρόντα τον αυτοκράτορα Μεγάλο Κωνσταντίνο και έλαβαν μέρος 318 Θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας. Στη Σύνοδο διαμορφώθηκαν τα 7 πρώτα άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως, το οποίον ονομάσθηκε «Σύμβολον της Νικαίας».
Για αυτό τον λόγο εμείς τιμούμε κάθε χρόνο την Κυριακή των Αγίων Πατέρων, τα Ονομαστήρια της πόλης μας. Η εορτή αυτή καθιερώθηκε το 1963 από τον τότε Δήμαρχο Νικαίας Παν. Αλμπάνη".

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΚΥΡΜΙΖΑΚΙΣ: Μια Φωτογραφική Αποκάλυψη στις αρχές του 20ου αιώνα
Η πρόσφατη ανακάλυψη ενός φωτογραφικού αρχείου από τη Μικρασιατική Εκστρατεία του ερασιτέχνη φωτογράφου Δημοσθένη Κυρμιζάκι  έρχεται να προστεθεί στον κατάλογο των ανέκδοτων άγνωστων και αδιερεύνητων έργων με ιστορική και καλλιτεχνική αξία. Το υλικό αυτό Το έργο αυτό εκπλήσσει τόσο ως προς την περιγραφική ικανότητα του φωτογράφου όσο και ως προς τη φωτογραφική του δεινότητα, η οποία είναι άξια βαθύτερης συγκριτικής μελέτης.
Η δημοσίευση του φωτογραφικού υλικού του Δημοσθένη Κυρμιζάκι έρχεται να συμπληρώσει ένα κενό στο χώρο της πολεμικής φωτογραφίας που έχει ήδη προσδιοριστεί από επαγγελματίες φωτορεπόρτερ, ερασιτέχνες φωτογράφους, εθελοντές στρατιώτες και αξιωματικούς που η φωτογραφική μηχανή αποτελούσε αναπόσπαστο συμπλήρωμα του εξοπλισμού τους.
Ο Δημοσθένης Κυρμιζάκις γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1892. Γόνος μιας εύπορης, καλλιεργημένης αστικής οικογένειας των Χανίων, το 1916 κατατάχθηκε ως έφεδρος στην Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού. Σκοτώθηκε σε ηλικία 48 ετών, στην πρώτη αεροπορική επιδρομή των Ιταλών στα Χανιά, την 1η Νοεμβρίου του 1940.
Το υλικό από τη Μικρασιατική Εκστρατεία συντίθεται σε 6 πανόδετα χειροποίητα, από τον ίδιο, κατά τη συνήθεια της εποχής, άλμπουμ, με φωτογραφίες τυπωμένες σε διαστάσεις 5,5Χ7,5 (926 φωτογραφίες) που αντιστοιχούν στο μέγεθος των αρνητικών και είναι τυπωμένα εξ επαφής ( contact ), χωρίς τη χρήση μεγεθυντήρα.
Οι σελίδες των άλμπουμ έχουν διαφορετικά χρώματα (ανθρακί, γκρι, καφέ) πάνω στις οποίες ο Κυρμιζάκις κολλούσε με ιδιαίτερη επιμέλεια τις φωτογραφίες προσθέτοντας χειρόγραφες λεζάντες, παρατηρήσεις ή αναμνήσεις ακόμα και στίχους ποιητών ή αποφθέγματα σημαντικών προσώπων, με λευκή σινική μελάνη και με άψογο γραφικό χαρακτήρα. Κάθε σελίδα έχει διαφορετική διάταξη και φιλοξενεί από μία έως πέντε φωτογραφίες με διαφορετικά περιγράμματα να τις οριοθετούν. Τόσο η σύνθεση και το ταίριασμα  των φωτογραφιών σε κάθε σελίδα όσο και τα εύστοχα κείμενα που τις συνοδεύουν προσφέρουν μια πλήρη εικόνα των τόπων που πέρασε και των γεγονότων που έζησε, κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του στην εκστρατεία.
Το εκδοθέν Λεύκωμα περιλαμβάνει και τα έξι άλμπουμ, χωρίς καμία παρέμβαση στις φωτογραφίες, στις λεζάντες και στο σχεδιασμό που εκείνος είχε επιλέξει.

Η φωτογραφική ματιά του Δημοσθένη Κυρμιζάκι
Η φωτογραφική δεινότητα του Δημοσθένη Κυρμιζάκι, στην προσέγγιση τόσο των στιγμιότυπων που χαρακτήρισαν την πορεία του, όσο και των χώρων που την περιέβαλε κάθε φορά εκπλήσσει γιατί, σε μια εποχή με πολύ μικρή φωτογραφική παιδεία στην Ελλάδα, αναδεικνύεται ένα βαθύ φωτογραφικό ένστικτο.
Πρόκειται για ένα προσωπικό φωτογραφικό ημερολόγιο-οδοιπορικό του νεαρού υπολοχαγού Κυρμιζάκι μέσα από το οποίο μοιάζει να θέλει να κρατήσει στη μνήμη του όλα όσα τα μάτια του αντίκρισαν ακολουθώντας την εκστρατεία, τόσο κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων όσο και κατά το χρόνο που αφιέρωνε στις προσωπικές του περιηγήσεις, απαθανατίζοντας εικόνες και στιγμές με μια ματιά γεμάτη απόλαυση και ενθουσιασμό.
Ο πολύπλευρος θεματικός χαρακτήρας στις φωτογραφίες του αντανακλάται και σε φωτογραφίες τοπίων, αρχαιοτήτων, λαογραφικών στοιχείων και οικισμών. Παράλληλα με τη φωτογράφιση του στρατού σκιαγραφεί ένα ιστορικό και φωτογραφικό οδοιπορικό των τόπων από τους οποίους διέρχεται, καταγράφοντας με το φακό του αρχιτεκτονικά, ιστορικά μνημεία και τη γεωφυσική μορφή τους. Το ενδιαφέρον του για οτιδήποτε εθνογραφικό, το προσεγμένο φωτογραφικό πλαίσιο, τα επιλεγμένα θέματά του μαρτυρούν την ευρύτερη καλλιέργειά του, την ευαισθησία του και την αγάπη του για την ίδια τη φωτογραφική διαδικασία.
Στο έργο του δεν συναντάμε ευκολίες, στημένες πόζες με έντονη την επική έξαρση ή απλή τοπιογραφία των περιοχών. Αποστασιοποιημένος, με βαθιά ανάγκη για διερεύνηση του τόσο νέου εκφραστικού μέσου αποφεύγει συστηματικά τη ρητορικότητα και το μελόδραμα ακόμα και όταν πρόκειται για ιδιαίτερα ‘’δύσκολα’’ θέματα, αναζητώντας να εμπλουτίσει την απλή περιγραφή τόπων και τρόπων ζωής με ένα προσωπικό αισθητικό περίβλημα.
Ελευθερές - Μικρά Ασία - Κομοτηνή. Η φωτογραφική ματιά τού Δημοσθένη Κυρμιζάκι στο μαγικό χώρο της Ανατολίας μαζί με το 5ο Σύνταγμα Πεζικού που αγωνίστηκε για να κατορθώσει το ακατόρθωτο, αποφορτίζει σημαντικά τη διάχυτη εθνοκεντρική ένταση εκείνων των ημερών και αποδεσμεύει τη ματιά από την επική έξαρση πολλών άλλων φωτογράφων. Τοποθετεί τα ιστορικά δρώμενα μέσα σε ένα ταξίδι που παρότι καθορίζεται από τραγικά γεγονότα είναι γεμάτο ποίηση, ενθουσιασμό και ελπίδα.
                                                                                   Νίνα Κασσιανού
                                                                                   Δρ., Ιστορικός Φωτογραφίας



Νίκαια: Ας «πατήσουμε το κουμπί» επικοινωνίας
Τα ΚΑΠΗ Νίκαιας- Ρέντη καλωσορίζουν τον Μάη
Νίκαια: Κουνέλια και Λαμπάδες «ζωντανεύουν»
«Το αυγό του κόσμου» στη Πινακοθήκη Ρέντη
Ο δήμαρχος είπε σε ομιλία του ότι ο Πειραιάς «κάθε χρόνο που περνάει θα είναι μία καλύτερη πόλη». Συμφωνείτε;
Ναί. Η πόλη θα καλυτερεύει
Σε κάποια πράγματα ίσως καλυτερεύει
Όχι. Μια από τα ίδια θα είναι
Δεν γνωρίζω. Ασε να δούμε
Επικοινωνία
Όνομα:
Επίθετο:
email:
Σχόλιο:
Αποστολή